Inkwizytor: Hunt or be Hunted *2*

Hunt or be hunted *2*

 

 Aurora Hasting od dawna nie należała do przykładnych kobiet z rodzinnego hrabstwa. Zmieniała mężczyzn o wiele szybciej niż wcielenia. Kochała whisky i cygara. Enigma wydawała się przy niej banałem dla głupców. Co najgorsze dla większości - była wiedźmą. Piekielnie zdolną wiedźmą.

 Nawet jej brat dupek, nie był w stanie temu zaprzeczyć. Nie było na świecie lepszej zmory, która z takim wdziękiem udaremniałaby jego wysiłki ratowania świata przed ,,złymi i okrutnymi wiedźmami''. Tristan próbował powstrzymać nieuchronny proces, mający poskutkować stania się przez nią Cesarzem Wiedźm. Ale ona wiedziała, że właśnie do tego została stworzona. Żyła, cierpiała i manipulowała właśnie dla tego momentu.

 Aby się to udało, potrzebowała wsparcia równie silnego jak ona sama. Jedyną opcją pozostawała Isabelle - najgroźniejsza z wiedźm. Dlatego musiała wykraść ten klejnot. Gdyby go zdobyła mogłaby uwolnić Isabelle i przeciągnąć ją na swoją stronę. Na dodatek, to właśnie kochanka jego brata była Triumfatorką. Co oznaczało, że jako jedyna mogła wybrać i dowodzić Wielką Siódemką najpotężniejszych wiedźm.

A kto miał Wielką Siódemkę miał w rękach nie tylko władzę, ale i postrach.

 Na jej drodze jedyną poważną przeszkodą był jej nieznośny braciszek, mający wkrótce przybyć do miejsca jej pobytu. Aurora tylko na to czekała. Tak, kradzież naszyjnika i utarcie bratu nosa nie ruszając przy tym palcem było przyjemne, ale kradzież na jego własnych oczach? Idealne zakończenie długiego dnia.

-Ty nigdy nie nauczysz się pukać. -  wiedźma nawet nie podniosła wzroki znad fioletowego lakieru do paznokci, gdy Tristan wparował do salonu bogatego apartamentu w centrum Bostonu.

 Jej brat spróbował złapać ją za gardło, jednak ona pozbyła się problemu jedną myślą. Zarówno Inkwizytor jak i Grace Madonna wylądowali z hukiem na przeciwległej ścianie. Dziewczyna mimo starań pisnęła cicho, gdy opadła na ziemię.

 Tristan podniósł się nie pomagając jej wstać. Grace nie liczyła na to. Jedyne co ją teraz obchodziło to ucieczka. Potrzebowała jedynie momentu.

-Po co te popisy?  - Tris omal nie parsknął. Rozbawiała go jeszcze bardziej niż wtedy, gdy byli dziećmi, a ona popisywała się swoim talentem aktorskim.

-Nie szkoda ci zastawy na mnie?- dodał, gdy zobaczył jak Rory nie patrząc na niego, unosi palec i chce rozciąć mu głowę jednym z talerzy, który lewitował teraz w powietrzu.

-To nie jest nawet moje mieszkanie. - oznajmiła obojętnie, po raz pierwszy unosząc na niego wzrok. Spod długich rzęs patrzyły na niego blado niebieskie oczy. Jako jedyne pozostawały częścią dawnej Aurory. Były małe i uroczo naiwne, nawet przy najbardziej wyzywającym makijażu. Kompletnie nie pasowały do skórzanej kurtki, obroży na szyii, ani bujnych, tym razem wyblakło fioletowych włosów.

Tristan uchylił się przed talerzem i wyciągnął pistolet.

-Twój kochanek ma słaby gust. - mruknął, przystawiając broń do skroni wiedźmy.

Rory przewróciła oczami. Inkwizytor ze stulecia na stulecie bywał coraz bardziej przewidywalny. Gdyby nie dowartościowanie jakie sprawiał  wiedźmie swoją osobą już dawno leżałby w grobie. Przynajmniej tak jej się zdawało.

-Naprawdę uważasz, że pieprzyłabym się z kimś kto kupuje zielone zasłony do brzoskwiniowych ścian? - spytała niedowierzająco.

Rodzeństwo w ogóle nie zwracało uwagi na konającą Grace Madonnę. Dziewczyna przekonała się na własnej skórze o gruboskórności Hastingów. Nie zamierzali jej pomóc. Nawet gdyby miała teraz zdechnąć.

-Sądząc po twoim romansie z tytanem, można by się wiele spodziewać. - dogryzł jej, choć to co pozostało po sumieniu nakazywało mu milczeć.

 Wiedział jak jego siostra bardzo kochała tamtego mężczyznę. Pamiętał jak przez moment wydawało mu się, że odnalazła spokój...jak działali razem w obronie dobra...ale potem nastąpiła zaraza, która wytępiła niemal wszystkich w tamtym piekielnym dworze. Gdyby nie przeczucie Tristana, Rory zginęłaby.

Przez twarz wiedźmy przebiegła emocja. Czyżby wspomnienie? Nieproszona emocja?

  Tristan nie miał prawa wspominać o nim. Nie po tym jak przyczynił się do jego śmierci, ratując nią, zamiast niego.

Wiedźma przepędziła nostalgię, na powrót stając się podłą kreaturą, którą tak bardzo chcieli wszyscy widzieć. Tak długo traktowali ją jak potwora, aż stała się jednym.

-Chyba nigdy mi nie wybaczysz, że mój eks był równie niebezpieczny co twoja Isabellunia? - wiedźma zacmokała.

Tristan miał obrzydliwą ochotę nacisnąć na spust. To ścierwo po jego siostrze zasługiwało na kulkę białego ognia. Jedynym co go powstrzymało było ostrze, który zostało przystawione mu do gardła.

Grace Madonna już wybrała.

-Zepsułaś całe napięcie! - westchnęła teatralnie Aurora. - Był tak bliski władowania mi kulki w głowę.

-Skoro tak bardzo pragniesz śmierci, bo co ci naszyjnik Isabelle? - syknął.

Rory roześmiała się firmowym śmiechem. Tym samym którym oczarowywała i uwodziła. Dziewczyna wbiła spojrzenie w swojego brata.

-To nie jest bajka o Śpiącej Królewnie braciszku. Pocałunek nie wystarczy, by wybudzić ją z z drzemki. 

Tristan miał ochotę sam sobie zaklaskać. Wiedział teraz wszystko to czego potrzebował Isabelle wciąż spała. Inaczej Rory nie bawiłaby się w wykradnie naszyjnika. To miało sens. Tylko dlaczego Inkwizytor, wciąż wierzył w prawdziwość tamtego pocałunku?

Teraz musiał się jeszcze uwolnić. Nie miał nawet ochoty zabijać Grace Madonny, ani upokarzać Rory. Chciał odejść.

Pojedyncza wymiana spojrzeń pomiędzy wiedźmami wystarczyłaby aby udaremnić jego plan. Zanim zdążył zareagować Grace poderżnęła mu gardło.

Inkwizytor poczuł jak krew tryska mu z żył. Tracił powietrze i umierał, choć o wiele wolniej niż gdyby był śmiertelny. Mężczyzna złapał Grace za szyję, unosząc ją górze.

Wtedy właśnie rozległ się wybuch, który wstrząsnął całym miastem, oraz jak się miało wkrótce okazać - całym światem wiedźm. Inkwizytor nie czuł w powietrzu tak silnej magii od śmierci pierworodnej wiedźmy...

   Wstrząs który zawładnął nimi chwilę potem sprawił, że obie kobiety upadły na ziemię mdlejąc. Jednak nie Tristan.

Tristana  już tutaj nie było.