Inkwizytor:

  
We don't fuck anymore?

Grota, w której spała Isabelle z biegiem czasu upodobniła  się do niej samej. Z pirackiego azylu o groźnych skałach, oraz wiecznie wzburzonym morzu, zmieniła się w schronienie wilgotne i ciepłe niczym kobiece łono.
 

Wejście do ukrytej komnaty, znajdowało się w maleńkiej szparze. Ułamek dowodu, to wciąż za mało, za głęboko i za niebezpiecznie dla śmiertelników.

Jednak Tristan Hasting już od dawna nie był człowiekiem.  Wiedział, jak się tam dostać. W końcu sam wybrał tą grotę na jej więzienie, pragnąc należeć do tego miejsca na równi z nią. Spoczywać przy niej do samego końca, mogąc dbać o jej bezpieczeństwo.

Tyle, ze straciłby Isabelle, zanim zdążyłby westchnąć z ulgą. Gdyby przegrał bądź odszedł, Nigrum wykonałoby na niej zaległy wyrok śmierci.

Taka była umowa - on walczył dla nich, a one zachowały ją przy życiu. Isabelle była pogrążona we śnie, z którego miała się wybudzić, gdy Tristan odkupiłby grzechy ich obojga, co oznaczało wieki walki. Dlatego Hasting nigdy nie przegrywał.  

Blask księżyca rozświetlił sekrety, skrywane w skałach groty. Oczom mężczyzny ukazało się przejście. 

Postawienie kolejnego kroku oznaczało brak możliwości odwrotu. Jednak, czy kiedykolwiek istniała taka możliwość?

W jego nozdrzach rozpostarła się woń morza, i rubinowych perfum. Dokładnie tych samych, których używała Isabelle. Nawet jeśli wciąż spała, taki zapach nie wróżył nic dobrego. Mężczyzna musiał przywołać całe swoje doświadczenie, żeby wykonać krok na przód. Stał albowiem przed wejściem do jej komnaty.

Teraz ich byty odgradzał jedynie kamienny głaz pokryty runami Nigrum.

Sama bogini miłości zesłała teraz na niego wspomnienia. Byli swoim pierwszym wszystkim. Pamiętał, jak po raz pierwszy pocałował ją pod gruszą. Miał dwanaście lat, ona dziesięć. Smakowała ukradzionym kurczakiem, którego Tris zabrał dla niej z własnego domu. Jej rodziny nie było stać na mięso, a jego była zbyt próżna by dzielić się z degeneratami. Ale on kochał sprawiać jej szczęście. Jednak, o wiele prościej wychodziło mu sprawianie niechcianego bólu.

Tristan przejechał dłonią po runach. Znał znaczenie wielu z nich, choć nie jedna pozostawała dla niego tajemnicą. Bez trudu dostrzegł runę, należącą do Nyx.

Pluton. Nazwa identyczna do planety mocy Pierworodnej. To z niej według plotek pochodziła jej moc. Tam miała się zrodzić. Tristan nie był w stanie zliczyć razów, gdy patrzył w niebo, próbując naiwnie usunąć Plutona z nieba samą nienawiścią. 

Inkantacja, poznana dzięki wydartym stronom z druidzkich ksiąg, pozwoliły mu na obejście klątw. Wiedział, że konsekwencje odbiją się na nim, i to wkrótce, ale teraz to nie miało znaczenia. Nic już nie miało znaczenia, bo widział ją na powrót.

Isabelle wydawała się niesamowicie spokojna, jak gdyby sen pozbawił ją wszelkich zmartwień. Jasne niczym świt włosy opadały na nagie ramiona. Jej piękne ręce były skrępowane, i ułożone na siłę wzdłuż ciała. Wciąż miała na sobie fioletową suknię z nocy, gdy przegrała walkę z Nigrum. Czas nie pozbawił jej ani krzty czaru.

Hasting odwrócił wzrok. Najgorsze dla niego było, że nie mógł na nią patrzeć, a jednocześnie nie umiał przestać. Była zepsuta. Zupełnie jak on. Była zagubiona. W tym też się niczym nie różnili...

Miał ochotę skulić się i wrzeszczeć ze wściekłości. Wciąż jej pragnął. Moment, który nastąpił chwilę potem zrujnował wszystkie przeciw.

Wargi na wargach. Sekunda po sekundzie. To wystarczyło by martwe serce zabiło dawną potęgą. Albowiem, ich miłość była potężna. Mężczyzna zapłonął, czując dreszcze na całym ciele. Już nie miał pojęcia czym był, ani co tu robił. Chciał oddać się śmierci, życiu, miłości i nienawiści...wszystkiemu co tkwiło jeszcze w tych ustach.

Może dlatego poczuł odzew w postaci delikatnego muskania. A może dlatego, że kobieta, już od dawna nie spała. Isabelle przygryzła jego wargę, w identyczny sposób w który robiła to, gdy byli jeszcze niewinnymi nastolatkami.

-Memento mori. - wyszeptała między kolejnymi oddechami. Tristan był pewien, że się przesłyszał. Odsunął się jednak dalej, by przekonać się o swoich zwidach.

Ona jednak ani śmiała zadowalać go w ten sposób.

Była blada, uśmiechnięta i bezczelnie rozbudzona.

-To niemożliwe.

Roześmiała się.

-Muszę przyznać, że nie wyszedłeś z wprawy jeśli chodzi o pieszczoty, ale starość odbiera ci dar łączenia faktów.

Inkwizytor nic nie rozumiał. Bo niby jakim cudem ożyła?!

Kobieta rozprostowała się, siadając. Bez trudu, uwolniła się z więzów. Zupełnie tak jakby od dawna to planowała, albo po prostu improwizowała z ogromną gracją.

-Pogawędziłabym, ale muszę iść. Świat się sam nie zdobędzie. - mruknęła ziewając.

-Nigdzie się nie ruszasz. - bardziej jęknął niż warknął Tristan.

-Jakie fajne fantazje. - prychnęła.

Mężczyzna poczuł, że rana zadana przez Grace Madonnę wyżyna się ponownie, lecz tym razem głębiej i śmiertelnej.

Isabelle nie straciła swojego daru. Była skruppullem, co oznaczało, że wyczuwała najsłabsze i najświeższe punkty. Raniła w każdej sferze jaką tylko przeciwnik posiadał. Był żywy jedynie na tyle, aby patrzeć jak przechodzi obok niego.

Zanim zdążył umrzeć, bądź przeżyć jej już nie było.

 Śmiech wiedźmy odbił się od ścian. Piekielna noc skończyła się wraz z mrokiem, który przyniosła. Nastała nowa era.