Inkwizytor: Nothing good in this side of moon*2*

Nothing good in this side of moon*2*

 

 Savannah Davis modliła się do wszystkich znanych jej bogów, aby tamten wybuch nie dotyczył jej dzieci.

Biegła ulicami Bostonu, nie zatrzymując na żadnym z czterech czerwonych świateł. Napędzała ją wściekłość. Jakiś kretyn złapał jej taksówkę, gdy ta była na dwa metry od niej. W tamtej chwili miała ochotę złamać przysięgę, rozczłonkowując mu ciało w najbardziej bolesny sposób. Powstrzymał ją strach. Gdyby się ujawniła, Nigrum z łatwością by ją odnalazło.
Savannah najchętniej zamieniłaby się swoimi mocami, na większe mieszkanie, oraz możliwość pospania o godzinę dłużej rano, ale to nie było jej dane. Nie potrzebowała dziwactwa, którą sprezentowała jej nigdy nie poznana matka. Chciała jedynie szczęścia dla siebie i swoich dzieci.
Bo Dylan i Katy jak nikt, zasługiwali na to, żeby być szczęśliwi. Wybaczali jej gdy nie mogła przyjść na zebranie, kupić im najnowszych komórek, czy gdy wściekała się o nic. Dylan dbał o nią podczas choroby i zajmował się obowiązkami domowymi. Był całkowitym przeciwieństwem swojego ojca - damskiego boksera, oraz skończonego egoisty. Ćpuna. Pomimo, że Sav miała Dylana przy sobie od siedemnastu lat, nadal zastanawiała się, czym zasłużyła sobie na takie dziecko.
A Katy? To z całą piekielną pewnością była jej córka. Tak samo zamknięta w sobie jak ona, gdy była w jej wieku. Nie potrafiła się skupić na niczym. Wybuchała w najmniej odpowiednich momentach.
Choć nie dało się zaprzeczyć, że była  geniuszem. Liczba szóstek, równała się jedynie liczbie uwag. Nauczyciele załamywali nad nią ręce, a zaraz potem dostawali wynikkolejnego testu. Wiele czytała. Kochała dyskusje, prawie tak jak kłopoty.
Jej trzynastoletnia, pełna sprzeczności dusza była o wiele bliższa dawnej, niemalże identycznej Savannie. Ale nie tej. Samotnej matce z dwójką dzieci.
Może dlatego tak często się kłóciły. Savannah nie obwiniała jej o to. Gdy czasami patrzyła na siebie lustro, zastanawiała się czy na miejscu Katy by się lubiła.
***
- Co się stało? - Sav powstrzymała się od wrzasku, mogącego ściągnąć gapiów, gdy ujrzała nieprzytomnego Dylana, oraz roztrzęsioną Katy. Któreś z nich musiało użyć magii. Ulżyło jej na myśl, że gdyby Nigrum miało przybyć, ona i jej dzieci już teraz znajdowaliby się w więziennych lochach.
- Chłopcy z klasy Dylana szli za nim do domu. Ignorował ich, a oni zaczęli go szarpać. Zobaczyłam to z okna i wybiegłam na zewnątrz. Nie chciałam zrobić im krzywdy, mamo. Dylan wiedział co się stanie. Zabronił mi. Ale ja go nie posłuchałam. Posłużyłam się mocą. - wychlipała. - Chciałam go tylko uratować mamo. Ten wstrząs namieszał im w głowach. Uciekli. Ale Dylan upadł na ziemię i zemdlał....
Dziewczynka rozpłakała się na dobre, a Savannah nie mogła zrobić nie więcej, jak tylko przytulić ją do siebie. Matczyny uścisk zelżał dopiero, gdy spostrzegła nieprzytomnego mężczyznę na parę metrów od jej syna.
Delikatny zarost... ciemne, kręcone włosy...granatowy płaszcz o złotym kołnierzu, pojawiający się w każdym koszmarze wiedźm z całego świata. Savannie wystarczyła sekunda, aby schować za sobą córkę.
- Jak on się tu znalazł Katy? - zapytała osłupiała. To nie mógł być on, nie Tristan Hasting. To przez niego odeszła. Nawet jeśli Nigrum uważało, że jest w stanie współpracować, ona za dobrze znała takich jak on. Morderców. Pozbawionych skrupułów socjopatów. Inkwizytorów.
- Ten facet przyszedł tutaj, ale zemdlał w momencie, gdy spojrzał mi w twarz. - wychlipała, a tusz, wykradziony matce spłynął po jej policzku. - Co jest ze mną nie tak mamo?
Savannah odwróciła się do niej, złapała ją za ramiona, po czym spojrzała w oczy.
- Jesteś wiedźmą, Katy. Przykro mi, ale ani ja ani nikt tego nie zmieni. Nie można nad tym płakać w nieskończoność. Uwierz mi, jestem w tym ekspertką. - oznajmiła poważnym tonem. - Jedyne co nam pozostaje, to wsiąść się w garść, jak na kobiety z naszej rodziny przystało, dobrze?
Dziewczynka pokiwała niepewnie głową.
Żaden ze śmiertelnych mieszkańców osiedla nie zauważył dwóch kobiet, lewitujących ciała wprost przez otwarte drzwi na parterze.
***
Savannah obserwowała nieufnie jak mężczyzna przywiązany do krzesła budzi się ze snu. Dylan zdążył się już ocknąć, i teraz siedział w rogu pokoju z kubkiem ciepłej herbaty.
Przybysz otworzył oczy. Niemalże natychmiast prychnął na widok więzów. Wyglądało na to, że bawiła go misterność pułapki.
- Jak bardzo musiałem być pijany, żeby wpakować się w takie coś? - oznajmił ze śmiechem. On jedyny się roześmiał.
Jego rozbawienie minęło, gdy kątem oka zauważył tę dziewczynkę. Wszystko wróciło.
- Jesteś śmiertelniczką? –całe jego wnętrze drżało i wściekało się na przemian.
-Dylan zabierz Katy do salonu. - odezwała się kobieta, śledząc każdy jego ruch. Nastolatek posłuchał matki, i już Tristan i Savannah byli sami.
- Wow, to się nazywa wolność słowa. - prychnął, wyswabadzając się z więzów.
Savannah zareagowała natychmiast, i jego krzesło wylądowało przy ścianie, obijając się o nie z całej siły.
- Posłuchaj mnie uważnie. Wiem kim jesteś. – syknęła. Gdy ich oczy się spotkały coś w nim drgnęło. Tristan wciąż był mężczyzną. Lubił piękno, a to, podobnie jak nierozwagę mógł jej zdecydowanie przypisać.
Czarne pukle opadały na czoło, a zaróżowione usta były ściśnięte w wyrazie wściekłości. Kobieta wyglądała jak sen, z którego nie chciało się wybudzić.
- Bo się jeszcze przestraszę, Królewno Śnieżko. – prychnął, uśmiechając się lekko.
Nagle Tristan poczuł się tak, jakby ktoś prażył jego mózg. Obraz rozmazywał się, a on sam wirował gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią. Krzyczał bardzo głośno, a jednocześnie wcale. Konbieta naginała rzeczywistość. Wiedział, że Śnieżka nie była wcale królewną, a złą królową.
Na moment przed tym jak już miał odejść, czyjeś ręce złapały go za kołnierz, wciągając powrotem do świata żywych.
- Jeszcze raz nazwij mnie w ten sposób, a przysięgam ci, że tym razem nie przestanę.
Tristan nie był pewien czy jej mrok bardziej go kręci, czy osłupia. Spotykanie demonicznych istot, ciągła walka, balansowanie ze śmiercią - to wszystko było jego pracą. Normalnością. Tyle, że to co Śnieżka przed chwilą z nim zrobiła nie było normalne.
Savannah uniosła pytająco brew, gdy zamiast cynicznych uwag dostała ciszę.
- Byłem w pobliżu, gdy poczułem wstrząs. Przyjechałem tutaj, dzięki oparom, jakie ta młoda zostawiła na niebie. - Inkwizytor zamyślił się, analizując ją. - Jest niedoświadczona, inaczej zamaskowałaby się. Nie zna się na tym co robi. Była zdruzgotana, gdy ją znalazłem..
- Nie aż tak jak ty. - odgryzła się Katy, wychylająca się zza drzwi. Dziewczynka zdążyła podsłuchać wszystko, mimo szczypnięć i wściekłych szeptów wymierzonych ze strony swojego brata.
-Jak będziesz taka złośliwa, to któregoś dnia zastąpisz Babę Jagę. - obiecał Tristan. - Ostrzegam, że w środku jej lasku nie ma ani wi-fi, ani nawet porządnej toalety, także nie szykuj się na...
-Dosyć tego cyrku. - przerwała mu Savannah, nienawidząc go dwa razy bardziej niż przedtem. Pojawił się tutaj, i bez skrępowania mówił o tym piekle, w obecności jej dzieci.
 -Odejdź. I nawet nie waż się wspominać o nas swoim szefowym. Bo jeśli nas znajdą...ja znajdę ciebie. Zrozumiałeś?
-Tak. - odparł pusto jak kukiełka.
Chciała, żeby nią był. Lecz wkradanie do umysłu, nie wychodziło jej tak dobrze jak naginanie rzeczywistości. Chęci zawiedzenia jej, i podniszczenia samooceny poszarzały. Mógł jej wkrótce potrzebować. Ich obu.