Inkwizytor: Oh, Can we back to the start?

 

Prolog : Oh, Can we back to the start?

  Ta dla której zrobiłbym to jeszcze raz bez chwili wahania

Mężczyzna dokładnie przetarł oczy. Opcje były dwie. Albo to rozpacz rzuciła mu się na umysł, albo sama Śmierć dotarła na pogrzeb jego ojca. Istota pozostawała z dala od żałobników bacznie przyglądając się ceremonii. Tristan rozejrzał się, ale nikt nie zwrócił uwagi na odzianą w czarne szaty zjawę.
Wyglądało na to, że tylko jemu pozwoliła się oglądać.
Próbując nie popaść w większy obłęd, pozostawił zdruzgotaną matkę z milczącą jak nigdy dotąd Aurorą, po czym odszedł.
Zbliżał się do niej, krok po kroku. Miał wrażenie, że cały świat spowolnił. Jednak ona nie zamierzała czekać. Śmierć ruszyła w stronę lasu.
-Zaczekaj.
Postać przystanęła, odwracając się do niego przodem. Istota uniosła woal zasłaniający jej oblicze.
Hasting oczekiwał trupa, jednak to co zobaczył było najżywszym co kiedykolwiek widział.
Isabelle
Dziewczyna, która niegdyś stanowiła dla niego początek i koniec. Ta dla której omal nie umarł. Ta dla której zrobiłbym to jeszcze raz bez chwili wahania.
 Przez czas rozłąki przewyższyła pięknem samą Afrodytę

Przez czas rozłąki przewyższyła pięknem samą Afrodytę. Czekoladowe oczy,  blada cera, nawet ten cholerny pukiel jasnych włosów wypadający spod woalu...to była ona. Utkana z czerni i bieli. Żywa.
-Memento mori. - odezwała się głosem, który nawiedzał go w snach.
Tristan nie należał do głupców. Wiedział, że powinien zawlec ją przed Trybunał i doprowadzić do jej śmierci. Była przecież wiedźmą.
-Zdążyłeś już o mnie zapomnieć, Tristanie?
Słysząc swoje imię w jej ustach wiedział, że przepadł. Na Boga, nie ważne jak podstępną diablicą by była. Należał do niej.
Parę wieków później w najbardziej ukrytym zakątku groty, coś się poruszyło. Isabelle otworzyła oczy. Wiedźma uśmiechnęła się. Jej niewola nie potrwa długo.
W odległym, przesiąkniętym zapachem świeżej krwi i siarki kościele, Tristan poczuł lodowaty pocałunek na karku.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Inkwizytor:Nothing good in this side of moon

Obraz
Nothing good in this side of moon   Mężczyzna w granatowym płaszczu pojawił się paręnaście przecznic dalej. Rana na jego szyi zamknęła się przy wypowiedzeniu odpowiednich słów, jednak pozostawiła po sobie obrzydliwą bliznę. Niemalże usłyszał w głowie głos pani Ell, gdy zacznie narzekać, że po raz kolejny musi marnować na niego swoje cenne kremy. Rozejrzał się. W zaułku śmierdziało stęchlizną i rozkładającymi się ciałami. Tris omal nie rozdeptał wychudzonego szczura, który zapiszczał mu pod butem. Ziemia pod jego nogami wciąż delikatnie pulsowała od niedawnego wstrząsu. Wystarczyło by wytężył zmysły, by zauważyć fioletowo zielonawe opary unoszące się ponad światłami miasta. Miał do czynienia z starożytną magią. Było tego tak pewien, jak swojej niechęci do całej sytuacji. Używanie teleportacji w tym momencie byłoby  wyjątkowo niebezpiecznie. Chcąc by ten dzień wreszcie się skończył, Tristan wyszedł z zaułka, kierując się do jednej z taksówek. Inkw...
Czytaj więcej

Inkwizytor: Hunt or be Hunted *2*

Obraz
Hunt or be hunted *2*     Aurora Hasting od dawna nie należała do przykładnych kobiet z rodzinnego hrabstwa. Zmieniała mężczyzn o wiele szybciej niż wcielenia. Kochała whisky i cygara. Enigma wydawała się przy niej banałem dla głupców. Co najgorsze dla większości - była wiedźmą. Piekielnie zdolną wiedźmą.  Nawet jej brat dupek, nie był w stanie temu zaprzeczyć. Nie było na świecie lepszej zmory, która z takim wdziękiem udaremniałaby jego wysiłki ratowania świata przed ,,złymi i okrutnymi wiedźmami''. Tristan próbował powstrzymać nieuchronny proces, mający poskutkować stania się przez nią Cesarzem Wiedźm. Ale ona wiedziała, że właśnie do tego została stworzona. Żyła, cierpiała i manipulowała właśnie dla tego momentu.  Aby się to udało, potrzebowała wsparcia równie silnego jak ona sama. Jedyną opcją pozostawała Isabelle - najgroźniejsza z wiedźm. Dlatego musiała wykraść ten klejnot. Gdyby go zdobyła mogłaby uwol...
Czytaj więcej

Inkwizytor:

Obraz
    We don't fuck anymore? Grota, w której spała Isabelle z biegiem czasu upodobniła  się do niej samej. Z pirackiego azylu o groźnych skałach, oraz wiecznie wzburzonym morzu, zmieniła się w schronienie wilgotne i ciepłe niczym kobiece łono.   Wejście do ukrytej komnaty, znajdowało się w maleńkiej szparze. Ułamek dowodu, to wciąż za mało, za głęboko i za niebezpiecznie dla śmiertelników. Jednak Tristan Hasting już od dawna nie był człowiekiem.  Wiedział, jak się tam dostać. W końcu sam wybrał tą grotę na jej więzienie, pragnąc należeć do tego miejsca na równi z nią. Spoczywać przy niej do samego końca, mogąc dbać o jej bezpieczeństwo. Tyle, ze straciłby Isabelle, zanim zdążyłby westchnąć z ulgą. Gdyby przegrał bądź odszedł, Nigrum wykonałoby na niej zaległy wyrok śmierci. Taka była umowa - on walczył dla nich, a one zachowały ją przy życiu. Isabelle była pogrążona we śnie, z którego miała się wybudzić, gdy Tristan odkupiłby grzechy ich ...
Czytaj więcej