Inkwizytor: Hunt or be hunted

  Hunt or be hunted

  Delikatny pocałunek musnął szyję Tristana, odbierając mu całą koncentrację. Tym razem nie uniknął ciosu.

Z jego piersi trysnęła krew opryskując rzeźbę z czaszek.

O wiele bardziej niż ból, Inkwizytorem wstrząsało zszokowanie. Hasting wszędzie rozpoznałby te wargi. Tylko, że jakim cudem? Ich właścicielka miała ich więcej nie użyć. Osobiście o to zadbał.

Dlaczego więc jego durna, naiwna dusza poczuła pożądanie, jakie odczuwała tylko przy niej? Przypływ emocji, gdzieś z odmętów martwego serca?

Przeciwniczka pochyliła się nad nim, mając zamiar zadać ostateczny cios, jednakże to on wciąż pozostawał myśliwym. Konsternacja mogła poczekać.

Delikatna skóra czoła spotkała się z ostrymi ząbkami czaszki, którą pochwycił. Jej wrzask odbił się echem od ścian Kaplicy Czaszek.Tristan korzystając z sytuacji, złapał ją za włosy i cisnął jej drobnym ciałem o ścianę. Posadzkę splamiła wrząca substancja - krew wiedźm.

Wiedźma syknęła, próbując zregenerować ciało, jednak nie mogła nic zrobić. Inkwizytor zdążył zarzucić na nią żelazną sieć,  blokując przy tym jej moce. Blada skóra poczerwieniała z wysiłku i wściekłości, a krwi było coraz więcej. Traciła zdolność do oddechu. Traciła prawo do życia.

-Wypuść mnie.  - warknęła, nie będąc w stanie zagoić ran. Zaraz po żądaniach z jej ust wypadła wiązanka przekleństw. Brzmiała niepoważnie, gdy klęła, bowciąż jakby była dzieckiem. Mogła mieć co najwyżej dwadzieścia parę lat, ale doświadczenie w walce, zdolności do manipulacji, czy choćby bezwzględny wyraz twarzy dodawały jej wieku.

 

Grace Madonna, bo tak właśnie kazała się nazywać, nie wygląda jak rudowłose Zło. Patrząc na nią widziało się śliczną rudowłosą dziewczynę z sąsiedztwa. Taką, która opiekuje się twoim kotem, albo oddającą ci portfel, który zostawiłeś u jej rodziców na kolacji jeszcze tego samego wieczoru . Nie na kryminalistkę, która co najwyżej może skręcić twojemu pupilowi kark, po czym ukraść ci pieniądze, gdy tylko odwrócisz wzrok.

-Jaki miałaś cel w okradaniu mnie? -szczeknął. Jeszcze przed godziną, złapał ją na tym jak próbowała go uwieść, po czym odebrać mu rubin, należący niegdyś do Isabelle. Zawsze nosił go przy sobie. Starał się nie widzieć w nim nic sentymentalnego. Zwykłe zabezpieczenie przed wpadnięciem w tarapaty. Porządny towar handlowy. Tylko dlaczego jeszcze nigdy go nie użył, ilekroć wpadał w tarapaty? Bał się wypuścić go z posiadania?

-Posłuchaj mnie uważnie, bo nie będę się powtarzał. Albo opowiesz mi o tym co robiłaś w  barze Oryona, albo..

-No co? Zabijesz mnie? - syknęła, próbując ignorować rozdzierającą mękę.

Tristan uśmiechnął się, a ona już znała odpowiedź. Nie pozwoliłby jej na taką łaskę.

-Rzucę cię na pożarcie Nigrum. Nie ma wątpliwości, że polubisz ich metody przesłuchań. - obiecał. Jego szlachetne rysy nabrała szaleństwa. Grace mogłaby przysiąc, że sam piekielny ogień zalśnił w jego oczach.

Czasy polowań na wiedźm z resztą drużyny minęły. Teraz to on był, jedynym żyjącym Inkwizytorem. W dodatku na łasce... wiedźm. Pracował dla najwyższej rady Nigrum, łapiąc takie jak Grace Madonna, a one zapewniały mu dostatnie życie i nieśmiertelność

-Zatrudniono mnie, abym cię okradła. - wyznała na linii pomiędzy życiem a śmiercią. Wiedziała, że jest na przegranej pozycji, ale za wszelką cenę nie mogła trafić do Nigrum. Miała kogo chronić.

-Przez kogo?

-Powiem ci, jeśli mnie uwolnisz.

Sieć wyparowała, jednak zanim dziewczyna zdążyła odetchnąć z ulgą, Tristan złapał ją za nadgarstek.

-O kim mowa?

-Rorain - sapnęła.

Tristan uśmiechnął się, lecz tym razem z furii. Żałował, że nie zabił Rorain, gdy miał ku temu okazję. Z biegiem lat, jego młodsza siostrzyczka zmieniła się w krwiożerczego potwora. Chęć zemsty i ból odebrały jej szlachetne serce. A to doszczętnie złamało resztki człowieka w Tristanie. Jednak w jego świecie nie było miejsca na sentymenty. Ani na kolejną szansę.

-Dam ci azyl. - zaproponował - Zrobię to, o ile zaprowadzisz mnie do niej.

Inkwizytor potrzebował odpowiedzi. Choć raz logicznego wytłumaczenia. Czegokolwiek, co nie wiązałoby się z Isabelle i jego przeczuciami.

Grace pomimo początkowego zdziwienia, wyciągnęła w jego wolną stronę dłoń. Tristan dotknął jej delikatnej skóry, i wszystko rozpłynęło się w ciemnościach. Pozostał jedynie jej uśmiech, niczym kota z Cheshire.